غم نامه ی شعر من بی تو بودن را تکرار می کند انگاه که ذهنم از تلالو

عطر نورانی تو که از میان شاخه های تنهایی مشام جان خسته ام

را می نوازد سیراب می شود و تو هستی بی انکه من نابیناترین حضور

 سبزت را از میان خوشه های طلایی امید بچینم و من بی بهره ترین خلق زمینم...

ای عطر نرگسی که رایحه ی یاس می دهی

بی تو فضای خسته ی من فریاد می کشد

دل ته تلواسه سه یاری که نمی

           شسه بندیر بهاری که نمی

                  نه مه تینا افراقی سختم

                         شهر بندیر سواری که نمی

دل من مظرب و پریشان از دوری یاری است که نمی آید

منتظر بهاری نشسته است که نمی آید

این من تنها نیستم که از دوری او در سوز و گدازم

همه ی سرزمین عشق منتظر سواری است که نمی آید

الا ای اهل مدینة الرسول(ص)!

به هوش باشید!

چه شده است؟!

گویا بانگ رحیل است!

خبر نزدیک شدن شهادت دخت نبی(ص)، در کوچه های مدینه طنین انگیز میشود!

خدای من!

آیا فاطمه(س) جوان، عزم سفر دارد؟!

** صــد سـلامی بر رخ نـیـلی تـو **
                                  ** لـعـن حق بـر عامـل سـیلی تو **

         ** صـد سـلامی بر جـنـیـن با وفـا **
                                  ** غـنچه پرپر ز نسل مرتـضی(ع) **

         ** صد سلامی بر وصیت های تو **
                                  ** دفـن مخفی و مصیبت های تو **

سلام من به مدینه

به آستان رفیعش

به مسجد نبوی

به لاله های بقیعش

سلام من به علی و به حلم و صبر عجیبش

سلام من به بقیع و چهار قبر غریبش

نشسته باز دلم پشت درب بسته آنجا

گرفته باز دلم بهر قبر مخفی زهرا

تو ای مسافر شهر مدینه در دل شبها

نبود هر چه که گشتم نشان ز مرقد زهرا

سلام من به بازوُ

کبودی رویت

به سرخ فامی اشک تو و سپیدی مویت

سلام من به تو ای بانویی که مرد نبردی

ز غیر هر چه که دیدی به یار شکوه نکردی

السلام عليكِ يا زينب كبري، السلام عليكِ يا بنت رسول الله،

 السلام عليكِ يا بنت اميرالمومنين (سلام الله)

ای فروغ تابنده کوثر! ای پرستار شهادت! تو بانوی فصاحتی و اعجاز.

 نطق آتشین تو قلب سنگی کوفیان را ذوب کرد، اشک از چشمان آنها به

راه انداخت و به سینه های کویری شان گسیل داشت. تو فرزند کوثری! تو

جرعه ناب کوثری! نامت همیشه درس آموز عزت و یادت هماره الهام

 بخش شرف و مردانگی باد.

مولا جان
            ای آخرین ترانه
                                ای آخرین ثواب
بازا
           که بی حضور تو
                                تلخ است روزگار